موضوع: چرا شراب در حدی که مست نکنه، باز هم حرام است؟

نوشته اصلی توسط vafa_6767

چرا شراب در حدی که مست نکنه، باز هم حرام است؟

روزی جمعیتی با نام «مبارزه جهانی با مشروبات الکلی» به محضر مرحوم آیة الله بروجردی رسیدند و از علت حرمت شراب در اسلام پرسیدند. ایشان فرمودند: چون اسلام جای گاه رفیعی برای عقل انسان قرار داده، بنابراین هر چیزی را که به عقل او ضربه وارد کند حرام می داند و از آن جا که مشروبات، جسم و جان و عقل و هوش آدمی را تباه می کند، حرام شده است. سپس پرسیدند: پس چرا یک جرعه از آن نیز حرام شده است؟ فرمودند: طبیعت بشر چنان حریص است که اگر مجوّز یک قطره از شراب داده شود، جرعه جرعه خواهد نوشید تا به حد نصاب برساند.

شهید دکتر پاک نژاد می نویسد: تعیین مقدار حداقل برای چیزی که نه غذا باشد و نه دوا، یک کار غیر علمی است. اگر اندکی از شراب برای دارو باشد هیچ دارویی برای مدت زیادی تجویز نمی شود. اگر مقدار کمی باشد سوخت و ساز غذایی ندارد، ولی هورمون آنتی دیورتیک را مهار کرده و ادرار را زیاد می کند. قطره شراب خورده شده وارد خون می شود و در انعقاد نطفه اثر منفی می گذارد. بیضه ها و پروستات از تمام بافت های بدن بیشتر الکل جذب می کند (حدود هفتاد درصد) و این امر در فساد اسپرماتوزویید بسیار مهم است. این فساد معمولاً پس از یک ساعت از ورود الکل به بدن، در نطفه مرد صورت می گیرد. اگر زن هم شراب مصرف کند در تخم دان او نیز دیده می شود. هر گاه طفلی در حال مستی تکوین یابد الکل موجود در نطفه، جنین را فاسد می سازد و او را از رشد طبیعی باز می دارد و در معرض بیماری های گوناگون قرار می دهد.(اولین دانشگاه و آخرین پیامبر، ج 7، ص 134.)


بايد دانست كه گاهى سخت‏گيرى در حرمت، براى جلوگيرى از عادى‏ سازى و «فرهنگ‏سازى» است. در موارد متعددى ثابت شده كه شروع يك خلاف كوچك، آدمى را به مراحل بعدى مى‏كشاند؛ به طورى كه در ادبيات عاميانه مشهور شده كه تخم مرغ دزد، شتر دزد مى‏ شود. بنابراين، حرمت شرب خمر، حتى يك قطره آن، چه بسا براى جلوگيرى از جرأت نسبت به مراحل بعد و يا بدآموزى نسبت به ديگران باشد.

اميري حسين ونعم الامير
==========================
آخه مگه فلسفه حرمت شراب مستآور بودنه كه كسي بخواد اين سوال رو بكنه كه اگه كسي مست نشه مي بايست حلال باشه فلسفه احكام بعضي وقتها براي آدمها روشن نيست و ما متعبد به احكام هستيم
=====
ومن الله التوفيق
=

من فقط چند نکته رو یاداور میشم
1 - وقتی خدا ما رو از محرمات برحذر میکنه علاوه بر مفسده ای که اون محرمات دارن یه جنبه ی دیگه هم داره
که اهمیت کمی هم اتفاقا نداره
و اونم اینه که خدا میخواد بنده ش تابع محض و تسلیم بی چون و چرای او باشند
مانند صحابی حضرت امام که خطاب به امام عرضه داشت اگر شما بگویید نصف این سیب حلال و نصف دیگرش حرام است
من بی چون و چرا از شما میپذیرم
2- حرمت شراب و ضررش برای هیچکس شکی توش نیست
حالا سوال اینجاست از کجا معلوم وقتی مست کننده هم نباشه این ضرر رو به همراه نداره؟؟؟؟
در واقع هرچیزی که ما مصرف میکنیم کم یا زیاد میتونه به لحاظ پزشکی مضر باشه
3- حضرت عیسی علی نبینا و اله فرمودند :
موسی به شما فرمود زنا نکنید و من میگویم حتی فکر گناه را هم نکنید چرا که شاید یک دود نتواند خانه ای را بسوزاند ولی یقینا فضای خانه را سیاه و کدر خواهد کرد
کتاب اثار گناهان

شراب غیر مست کننده هم ممکن است اثاری هم طراز مست کننده نداشته باشد ولی می تواند خانه ی قلب را ویران کند
جرات کردن به گناه و اقدام به ان کم از فعل خود گناه ندارد
«و ان تبدوا ما فی انفسكم او تخفوه یحاسبكم به الله» (بقره 284)
اگر آنچه در دل دارید آشكار و یا مخفی كنید همه را خدا در محاسبه شما خواهد آورد.

3- و نکته ی مهمتر اینکه شراب خواری علاوه بر اینکه یک گناه است
به عنوان نمادی برای اکثر مفاسد شناخته می شود
کسی که شرابخوار است و کسی که مثلا حسد میکند درست که هردو گناهکارند ولی قطعا شراب به خاطر داشتن خاصیت نماد معصیت بودن و همینطور جنبه های اجتماعی
بیشتر و سنگینتر است

4- علاوه بر اینها خوردن شراب به هراندازه یی که باشد تحت عنوان شرابخوار درمیاید که در روایات شدیدا افراد را بر حذر داشته اند
و عواقب سنگینی برای ان بر شمرده اند
كسي كه جرعه اي از شراب بنوشد ، مورد لعن خداوند ، فرشتگان ، پيامبران و مؤمنين خواهد بود و اگر شراب بخورد تا مست شود ، روح ايمان از او جدا مي شود و به جايش ، روح كثيف و ناپاك شيطاني قرار مي گيرد ، در اين هنگام است كه نماز را ترك مي كند ، هنگامي كه نماز را ترك كرد ، مورد سرزنش فرشتگان واقع مي شود .
فروع كافي ، ج 6 ، ص 399

معیار ما در حرام یا حلال بودن چیزی، دستور الهی است نه درک و فهم خودمون؛ یعنی بهترین دلیل بر حرام بودن چیزی بیان خداوند متعال هستش

نوشته اصلی توسط vafa_6767

لطفا نگید عقل را ضایع میکنه اگه این طور بود همه ی مردم اروپا ناقص العقل بودن!

منظور از زائل شدن عقل هم اینه که تو دیگه نمی تونی بندگی کنی و ما در روایات بسیاری داریم که عقل و دینداری ملازم همدیگه هستند پس شاید عقل معاش از بین نره اما عقل بنده خدا بودن از بین میره